SCP-610 The Flesh that Hates (all Documents and Logs) | Object Class Keter

Płyty pokrywają się sygnały

Co to jest telewizja

 Telewizja (w skrócie TV) to system przesyłania obrazów i dźwięków na odległość, dzięki czemu wydarzenia zachodzące w jednym miejscu na świecie mogą być oglądane w innym. Kamera telewizyjna zamienia obraz na sygnał elektryczny (tak zwany sygnał wizyjny), który przesyłany jest następnie za pośrednictwem fal radiowych podobnie jak fale dźwiękowe. Odbiornik telewizyjny odbiera sygnał wizyjny (oraz dźwiękowy) z anteny i zamienia go na obraz widoczny na ekranie (oraz dźwięk).

Na czym polega wyświetlanie obrazu telewizyjnego?

Obraz wyświetlany jest przez kineskop, tj. lampę próżniową, której przednia ścianka pokryta jest od wewnątrz punktami luminoforu (substancji, która pod wpływem promieniowania świeci) w trzech barwach (czerwony, zielony, niebieski - umożliwia to wyświetlenie wszystkich kolorów tęczy). Z tyłu, w wąskiej części kineskopu znajduje się działo elektronowe i układy odchylania. Działo emituje wiązkę elektronów o zmiennej intensywności, która omiata przednią ścianę po kolei rzędami, od lewej do prawej (odchylanie wiązki realizują układy odchylające - wytwarzają pole elektromagnetyczne, które zakrzywia tor elektronów). Gdy wiązka elektronów trafia w luminofor, powoduje jego świecenie. W danej chwili świeci tylko jeden punkt, ale z powodu bezwładności ludzkiej siatkówki plamki zlewają się w jeden obraz. W telewizorach czarno-białych luminofor emituje światło białe, w telewizorach kolorowych składa się on z punktów o trzech barwach (jak opisane wyżej), a działo elektronowe z różną intensywnością bombarduje poszczególne kolory tworząc dowolną barwę. Mogą też być zastosowane trzy działa elektronowe, po jednym na każdy kolor.

Jakie cechy wzroku ludzkiego zostały wykorzystane w koncepcji telewizji?

Widzenie trójbodźcowe – do prawidłowego zdefiniowania wszystkich barw wystarczą trzy podstawowe RGB tzn. złożenie tych barw daje wszystkie widziane przez człowieka kolory. Zmniejsza to efektywnie ilość kanałów potrzebnych do przekazania informacji o kolorze. Bezwładność – obraz nie musi być wyświetlony w jednej chwili, wystarczy, że będzie odświeżany z odpowiednią częstotliwością a będzie postrzegany jak spójny. Bezwładność oka pozawala nam także postrzegać szybko zmieniające się obrazy, tzn. przeskakujące klatki tak jak byłby one ciągłym filmem.

Na jakiej zasadzie realizowana jest analiza obrazu w telewizyjnej lampie analizującej?

Lampa analizująca składa się z cieniutkiej płytki mikowej, pokrytej z jednej strony srebrem z drugiej substancją światłoczułą. Substancja światłoczuła uformowana jest w mozaikę oddzielnych wysepek. Światło padające na mozaikę powoduje wytrącenie ładunków z substancji światłoczułej – ich ilość zależy od intensywność światła. Zebrane ładunki dodatnie indukują ładunek ujemny w warstwie metalowej. Po mozaice przesuwa się promień elektronów, odczytujący obraz. Elektrony padające na mozaikę kompensują ładunek dodatni, powodując krótki przepływ prądu w obwodzie płytki. Napięcie tego prądu jest proporcjonalne do nagromadzonego ładunku, czyli do jaskrawości oświetlenia danego elementu. Na takiej zasadzie działa m.in. ikonoskop (lampa elektronowa, służąca do zamiany obrazu optycznego na szereg impulsów elektrycznych). Lama analizująca przerabia obraz na sygnał elektryczny.

Jak działa lampa kineskopowa

Kineskop jest rodzajem lampy obrazowej. Cechą odróżniającą kineskop od lampy oscyloskopowej jest magnetyczne odchylanie elektronów. Elektrony emitowane przez katodę są formowane w wąską wiązkę przez działo elektronowe następnie przyśpieszane przez anodę i uderzają w powierzchnię ekranu pokrytą luminoforem wywołując jego świecenie. Aby dało się rozświetlić każdy punkt powierzchni ekranu wiązka musi być odchylana w dwóch kierunkach - pionowym i poziomym.

Kineskop czarno-biały 1. cewki odchylające 2. wiązka elektronów 3. magnesy korekcyjne 4. luminofor 5. włókno żarzenia 6. siatka 2 7. anoda, WN 8. katoda 9. obudowa 10. ekran 12.elektroda sterująca 13. cokół

Do odchylania wiązki elektronów wykorzystywane jest pole magnetyczne wytwarzane przez cewki odchylające. Kąt odchylenia wiązki elektronów od linii prostej jest proporcjonalny do natężenie pola magnetycznego, czyli do natężenia prądu elektrycznego płynącego przez cewki. Aby uzyskać liniowy przebieg wiązki po powierzchni ekranu (stałą prędkość przesuwania) pole a zatem i prąd w cewkach musi narastać liniowo. (a przynajmniej tak mówi teoria – w praktyce jest jednak nieco inaczej, ze względu na to, że powierzchnia ekranu nie jest idealnym wycinkiem powierzchni kuli) Zaletą odchylania magnetycznego jest możliwość uzyskania bardzo dużego kąta odchylenia, niemalże o 90°. Umożliwia to tworzenie bardzo krótkich lamp o dużej powierzchni ekranu, odwrotnie niż w lampach oscyloskopowych. Wadą z kolei jest duża moc pobierana przez cewki w celu odchylenia strumienia oraz konieczność używania coraz wyższych napięć wraz ze wzrostem częstotliwości odchylania i rozmiaru ekranu - prędkość poruszania się plamki zależy od szybkości zmian pola magnetycznego, a zmieniające się pole generuje w cewkach odchylających napięcie - tym wyższe im szybciej się zmienia.

Kineskop kolorowy typu delta 1. elektrody sterujące 2. wiązki elektronów z dział R, G i B 3. anoda, wysokie napięcie 4. maskownica i luminofor 5. piksele na luminoforze

Kineskopy mogą być wykonywane jako monochromatyczne, zwane też „czarno-białymi” (choć niekoniecznie muszą świecić na biało, w użyciu są też inne kolory, np. zielony) lub kolorowe, czyli świecące jednocześnie w trzech kolorach podstawowych - czerwonym, zielonym i niebieskim, co zgodnie z addytywną teorią barw umożliwia uzyskanie wszystkich kolorów z bielą włącznie. Kineskop o takiej konstrukcji zawiera trzy niezależne działa elektronowe, po jednym dla każdego koloru. Wiązki odchylane są przez to samo pole w taki sposób, że trafiają w ten sam punkt na powierzchni ekranu. W środku tuż przed powierzchnią ekranu umieszczona jest blacha z małymi otworkami (tzw. maska), która rozdziela trzy strumienie i kieruje do trzech oddzielnych plamek luminoforu - czerwonego, zielonego i niebieskiego - umieszczonych bardzo blisko siebie. Kineskopy są to bańki szklane "wypełnione" próżnią. Najczęściej mają kształt wycinka kuli. Związane jest to z drogą, którą ma przebyć strumień elektronów. Jest wtedy równa. Efekt płaskiej części obrazowej uzyskuje się poprzez powiększanie promienia kuli oraz nadlewania szkłem powierzchni czołowej.

Co to jest luminancja, a co chrominancja?

Luminancja – jest to wielkość fotometryczna określająca ilość światła na jednostkę powierzchni, jednostką jest [nt] (nit). Inaczej jaskrawość. Przeciętny odbiornik ma jaskrawość 100[nt]. Różnica jaskrawości minimalnej i maksymalnej określ kontrast danego urządzenia. Chrominancja – cecha barwy obejmująca jej odcień i nasycenie. Biały, czarny i szary nie mają chrominancji. Można też zdefiniować inaczej: Luminancja (Y) - określa zawartość czarnej i białej porcji sygnału wideo (używana jest ona w telewizorach czarno-białych). Sygnał luminancji uzyskuje się ze źródłowego sygnału RGB w/g wzoru: Y = 0.30*R+0.59*G+ 0.11*B. Różnica współczynnik wynika z różnej czułości ludzkiego oka na barwy. Chrominancja (C) określa porcję koloru sygnału telewizyjnego. Zawiera dwa sygnały różnicowe R-Y oraz B-Y pozwala to jednoznacznie określić wartość G. Podział na dwa sygnały: chrominancję i luminancję wyniknął z potrzeby zgodności wstecznej tzn. aby telewizory czarno-białe mogły odtworzyć obraz kolorowy, będę wtedy wyświetlać tylko wartość sygnału luminancji, oraz aby telewizor kolorowy był wstanie wyświetlić obraz czarno-biały, wtedy składowe R-Y oraz B-Y przyjmą wartość 0 i zostanie wyświetlony tylko obraz luminancji.

Na jakiej zasadzie działają wyświetlacze plazmowe i LCD?

Plazma: Zasada działania ekranu plazmowego polega na doprowadzeniu mieszaniny gazów (głównie ksenon i neon) do stanu plazmy. Zjonizowane gazy zaczynają emitować fotony światła ultrafioletowego, które padając na luminofor pobudzają go do emisji światła widzialnego odpowiedniego dla danego rodzaju luminoforu. Mieszanina gazów jest zamknięta w komorach. Trzy umieszczone obok siebie komory, każda z luminoforem dla innej składowej barwy (czerwona, zielona, niebieska), tworzą jeden piksel zdolny świecić dowolnym widzialnym kolorem. Komory tworzą macierz i są umieszczone między dwoma szklanymi płytami: czołową (przez którą oglądamy obraz) i tylną. Wszystkie ścianki komory (poza ścianką od strony płyty frontowej) są wyłożone luminoforem dającym odpowiedni kolor. Do przeciwległych ścianek, frontowej i tylnej, są przymocowane elektrody. Przyłożenie odpowiedniego napięcia elektrycznego do tych elektrod powoduje jonizację gazu w komorze. Elektrody są zorganizowane na kształt kratownicy. Te, które biegną poziomo, znajdują się przy frontowych ściankach komór i służą do adresowania linii. Te, które biegną pionowo, znajdują się przy tylnych ściankach komór i służą do wybierania konkretnej komory w ramach zaadresowanej elektrodą poziomą linii.

Pobudzanie komórek do świecenia w panelu plazmowym 1. Różnica potencjałów między elektrodami powoduje jonizację gazów. 2. Zjonizowane gazy emitują fotony światła ultrafioletowego. 3. Fotony światła ultrafioletowego padając na luminofor pobudzają go do świecenia. Fragment panela plazmowego z pikselami kolorów R, G i B 1. izolator MgO 2. płyta frontowa 3. elektroda adresowa linii 4. luminofor 5. płyta tylnia 6. elektroda adresowa komórek w linii

LCD: Piksel LCD, podobnie jak w przypadku innych technologii, składa się z trzech subpikseli barw podstawowych. Ciekawa jest za to zasada działania: LCD nie emituje światła, ale działa jak swego rodzaju przełącznik, co powoduje, że wyświetlacze LCD muszą być dodatkowo podświetlane. Światło jest emitowane przez lampę fluoroscencyjną i przechodzi przez ciekłe kryształy, w których przy pomocy filtra jest mu nadawany odpowiedni kolor. Każdy subpiksel jest zbudowany w ten sam sposób - różny jest tylko kolor filtra, w zależności od piksela. Ciekły kryształ w każdym subpikselu można kontrolować jak zawór. Regulując ilość światła przechodzącego przez kryształ, można kontrolować jasność barw podstawowych emitowanych przez dany piksel. Lampa podświetlająca emituje naturalne, niespolaryzowane białe światło. Polaryzacja światła zależy od orientacji wektora jego pola elektrycznego. W uproszczeniu światło to fala elektromagnetyczna. Wektory pola elektrycznego i magnetycznego są prostopadłe do kierunku fali ruchu. Lampa emituje niespolaryzowane światło, więc pole elektryczne może poruszać się w dowolnym kierunku prostopadłym do osi propagacji światła. Gdy światło przechodzi przez polaryzator, to wychodząc po drugiej stronie ma wektor pola elektrycznego skierowany w znanym kierunku (w naszym przypadku pionowym). Gdy światło przechodzi przez drugi polaryzator, prostopadły do pierwszego (w tym przypadku poziomy), to nie może przez niego przejść. Ale jeżeli między dwoma polaryzatorami umieści się ciekły kryształ, to zmienia on polaryzację światła na pasującą do drugiego polaryzatora, i wtedy światło może przejść. Tej swojej naturalnej właściwości ciekłe kryształy zawdzięczają sukces na polu technologii wyświetlania. Jeżeli na oba końce ciekłego kryształu podamy prąd stały, kryształ zorientuje się zgodnie z różnicą potencjałów, trochę tak jak magnes orientuje się względem pola magnetycznego Ziemi. Uniemożliwiając rotację płaszczyzny polaryzacji, kryształy uniemożliwiają światłu przejście przez poziomy polaryzator, ponieważ jest ono pionowo spolaryzowane. Wiązka światła zostaje przerwana. Różnicując napięcie na końcówkach ciekłego kryształu można modulować stopień zamknięcia przełącznika, aby uzyskać stany pośrednie.

Jak uzyskiwana jest forma cyfrowa sygnału video?

Analogowy sygnał wideo trafia na wejście karty, którym jest dekoder sygnałowy. Jego zadaniem jest przetworzenie analogowego sygnału wideo na postać cyfrową oraz jego zapis w formacie YUV 4:2:2. W formacie tym składowa Y zawiera informacje o jasności (luminancji), zaś U i V o kolorze. Mamy tu od razu do czynienia z pierwszym etapem kompresji sygnału wideo. Wykorzystywany jest dla niej fakt, że ludzkie oko łatwiej dostrzega różnice w jasności obrazu niż zmiany w poszczególnych składowych koloru. Dzięki temu można zredukować liczbę informacji opisujących kolor o część najmniej istotną dla ludzkiego oka. Stosowany format YUV 4:2:2 (cztery bity informacji o jasności i po dwa bity informacji różnicowych o kolorze) jest stosowany w odbiornikach telewizyjnych. Z tego względu możemy mówić o kompresji praktycznie bez utraty jakości. Następnie dane trafiają do kontrolera PCI, który zapisuje je bezpośrednio do obszarów pamięci karty obrazu (VGA) oraz wprowadza je do pamięci systemu, celem bezpośredniego ich przetworzenia przez CPU. Do pamięci systemu trafiają także dane z kodera audio, przetwarzającego na postać cyfrową analogowy sygnał dźwięku (i odwrotnie). Tak wejściowy sygnał wideo (obraz) został przetworzony na postać cyfrową i wprowadzony do pamięci operacyjnej komputera. W trakcie przetwarzania obraz został połączony z dźwiękiem, także reprezentowanym już w postaci cyfrowej. Połączenie to może być dosyć swobodnie modyfikowane przez użytkownika, w zależności od konkretnych zastosowań i potrzeb.

Co to jest bufor obrazu?

Bufor obrazu jest to obszar pamięci w której są przechowywane rozkazy graficzne i dane potrzebne do generowania obrazu fizycznego. Bufor może być częścią pamięci operacyjnej komputera lub urządzeń specjalnych W bardziej fachowym zastosowaniu związanym głównie z animacją można spotkać się również z nazwą framebuffer. To określenie opisuje obszar pamięci, w którym są zapisane informacje o obrazie gotowe do wyświetlenia, obróbki, kopiowania czy zapisania. Te obszary pamięci można traktować jak wirtualne monitory, klatki lub zdjęcia obrazów. Single buffer (pojed

Source: http://www.alarmy.com/



Watch video "płyty pokrywają się sygnały"

SCP-610 The Flesh that Hates (all Documents and Logs) | Object Class Keter

Płyty wiórowe

Powstaje w wyniku sprasowania cząstków drewna - wiórów -  w warunkach wysokiego ciśnienia i wysokiej temperatury  przy zastosowaniu środków wiążących, takich jak żywice mocznikowo - formaldehydowe.

Płyta wiórowa produkowana jest w dużych formatach, posiada jednorodną warstwę środkową i bardzo gęstą, jednorodną warstwę zewnętrzną., osiągając przy tym dobre parametry wytrzymałościowe izolacyjne i niską chropowatość. Dzięki doskonałym właściwościom mechanicznym jest stosowana w przemyśle meblarskim oraz przy pracach wykończeniowych i stolarskich.

Dzięki walorom powierzchni można ją również uszlachetniać poprzez oklejanie naturalną okleiną.

Wymiary (grubość, długość): 10 mm - 2800 x 2070 mm 12 mm - 2800 x 2070 mm 16 mm - 2800 x 2070 mm 18 mm - 2800 x 2070 mm 18 mm - 2750 x 1830 mm 18 mm - 2500 x 1830 mm 18 mm - 2750 x 1220 mm 18 mm - 2500 x 1220 mm 18 mm - 2500 x 2070 mm 22 mm - 2800 x 2070 mm 25 mm - 2800 x 2070 mm 28 mm - 2800 x 2070 mm 38 mm - 2800 x 2070 mm

Płyty stolarskie

Płyta o grubej warstwie środkowej, oklejana obustronnie pojedynczą lub podwójną warstwą obłogu lub płytą pilśniową twardą.  W zależności od zastosowanego kleju rozróżnia się je jako płyty stolarskie suchotrwałe i wodoodporne. Warstwę środkową mogą stanowić deszczułki, listewki lub fornir – gorszych klas jakości. Produkowane są trójwarstwowo i  pięciowarstwowo.

Płyta stolarska jest tradycyjnym materiałem konstrukcyjnym mającym zastosowanie w meblarstwie i budownictwie. Charakteryzuje się dobrymi właściwościami fizycznymi i klasą higieny E1.

Oklejane mogą być także okleinami naturalnym. Charakteryzują się dobrymi właściwościami fizycznymi oraz klasą higieniczności E1.

Wymiary (grubość, długość): 16 mm - 2500 x 1250 mm 18 mm - 2500 x 1250 mm 25 mm - 2500 x 1250 mm 40 mm - 2500 x 1250 mm

Source: http://www.timberpoland.pl/oferta/plyty-fornirowane



Alarmy

Alarmy - Systemy alarmowe przewodowe i bezprzewodowe do ochrony wnętrz i terenów zewnętrznych Alarmy bezprzewodowe Alarmy samochodowe Alarmy sklepowe  - Systemy telewizji przemysłowej CCTV Łączność bezprzewodową Domofony i videodomofony Materiały instalacyjne i osprzęt Centrale telefoniczne termostaty, alarmy, dzwonki bezprzewodowe, czujniki ruchu, termostat, regulatory temperatury, sterowniki kotłów CO, głowice termostatyczne, systemy alarmowe, sygnalizatory, czujki PIR, wyłączniki czasowe, programatory czasowe, akumulatory, tuning

Alarmy Alarmy bezprzewodowe Alarmy samochodowe Alarmy sklepowe Bramki antykradzieżowe Centrale alarmowe Czujki alarmowe Videodomofony

Monitoring Montaż systemów alarmowych Projektowanie systemów alarmowych Systemy sygnalizacji napadu Multi Cam Telewizja przemysłowa Domofony  

Podstawowe bloki funkcjonalne Sygnalizacja alarmu Zasilanie centrali

Pracę central alarmowych winny charakteryzować co najmniej 3 stany pracy: czuwanie, dozór i alarm. Czuwanie jest to gotowość centrali do przyjęcia sygnałów alarmowych z linii 24-godzinnych, linii sabotażowych i układu zasilania, dozór - to gotowość centrali do przyjęcia sygnałów, jak w stanie czuwania, oraz sygnałów z linii dozorowych; alarm to uruchomienie wszystkich dołączonych urządzeń zewnętrznych po przyjęciu sygnału alarmowego. Alarm i uszkodzenia winny być sygnalizowane oddzielnie. Jest możliwe stworzenie warunków do transmisji sygnałów alarmowych bądź ostrzeżenia o awarii systemu do oddalonego centrum nadzoru (stacji monitorującej, policji). Tor transmisji takich sygnałów wychodzący poza teren obiektów objętych ochroną winien być odpowiednio zabezpieczony.

1. Podstawowe bloki funkcjonalne - Alarmy Podstawowym blokiem funkcjonalnym każdej centrali alarmowej jest moduł sterowania. Pośredniczy on w wymianie informacji między systemem alarmowym a jego użytkownikiem, przekazując mu informacje za pomocą sygnalizacji akustycznej i optycznej. Sygnalizacja akustyczna jest wykonana na wewnętrznym piezoelektrycznym przetworniku akustycznym, który generuje sygnały: potwierdzenie naciśnięcia klawiszy; odliczanie opóźnienia na wejście; odliczanie opóźnienia na wyjście; odliczanie opóźnienia włączenia alarmu. Sygnalizacja optyczna jest realizowana za pomocą: diody LED (świecenie - brak świecenia - miganie); wyświetlacze alfanumeryczne typu LED lub LCD. Użytkownik komunikuje się z systemem alarmowym za pomocą klawiatury modułu sterowania. Są dwa rodzaje klawiatur: małe, 12-przyciskowe (0...9, *, #) - do ustawiania kombinacji kodowych; z wyodrębnionymi klawiszami funkcyjnymi. Centrale alarmowe posiadają pamięć zdarzeń, która jest realizowana z zastosowaniem pamięci RAM z oddzielnym podtrzymaniem bateryjnym lub pamięci EEPROM. Jest ona nieulotna, zapisywane są w niej wszystkie informacje o wszelkich zdarzeniach i przyporządkowane im data i czas wystąpienia zdarzenia, np.: kryteria alarmu na aktywnych liniach dozorowych; włączanie i wyłączanie stref dozorowych wraz z identyfikatorami kodowymi użytkowników; zaniki sieci zasilającej itp. Centrale obsługują pewną liczbę dowolnie programowanych wejść i posiadają wyjścia o dowolnym przeznaczeniu. Najczęściej spotykanymi parametrami programowania są: typ wejścia (NO, NC lub parametryczne); rodzaj wejścia (włamaniowe, pożarowe, sabotażowe, instalacyjne); opóźnienie na wejście; minimalny czas trwania kryterium alarmu, po którym następuje reakcja centrali; sposób reakcji na ciągłe kryterium alarmu; podział na strefy dozorowe; kody dostępu użytkowników; kody przymusu umożliwiające wyłączanie dozoru centrali z jednoczesnym przesłaniem sygnału alarmowego do stacji nadzorującej; przyporządkowanie strefom kodów i czasów dostępu; ustalenie uprawnień poszczególnych użytkowników systemu; przyporządkowanie wejść strefom dozorowanym; czas trwania alarmu; opóźnienie włączenia alarmu. Sygnały z linii dozorowych są przetwarzane na sygnały elektryczne. Czujki na liniach dozorowych różnią się między sobą sposobem realizacji wyjścia alarmowego. Najczęściej są to wyjścia przekaźnikowe (relay) czyli wyjścia bezpotencjałowe. Elementem wyjściowym są styki miniaturowego przekaźnika odizolowanego elektrycznie od układów elektronicznych czujki. następnym rodzajem są wyjścia tranzystorowe OC (open collector). Elementem wyjściowym jest tranzystor małej mocy z wyprowadzonym obwodem kolektora. Emiter tranzystora połączony jest elektrycznie z dodatnim lub ujemnym biegunem zasilania czujki. Tego typu wyjścia są rzadziej spotykane. Ze względu na sposób działania można wyróżnić dwa typy wyjść NC (normally closed) oraz NO (normally open). Stan wyjścia czujki wywołany alarmem może być stały lub chwilowy. Wszystkie czujki aktywne w razie wystąpienia alarmu zmieniają stan wyjścia na kilka...kilkanaście sekund, po czym wracają do stanu poprzedniego. W niektórych rozwiązaniach część "inteligencji" systemu została przeniesiona do czujki. Czujka taka wyposażona jest w mikroprocesor oraz dwukierunkowe łącze szeregowe transmisji danych. Moduł wejściowy lub centrala może w każdej chwili wymusić w dowolnej czujce: odczyt stanu czujki; włączenie lub wyłączenie czujki, - stan testowania; stan diagnostyki; zwiększenie czułości czujki w celach serwisowych, wykrycie przyczyn fałszywego alarmu; odczyt stanu pamięci czujki. Moduł wejściowy kontroluje stan linii dozorowej przez pomiar lub porównanie R, I lub U. Ze względu na ilość rozróżnialnych stanów linii dozorowej, wejścia modułu dzielą się na: dwustanowe (zwarcie i rozwarcie); trójstanowe (zwarcie, dozorowanie, rozwarcie); czterostanowe (zwarcie, alarm, dozorowanie, rozwarcie). Wejścia tego typu umożliwiają odróżnienie alarmu spowodowanego zadziałaniem czujki od alarmu spowodowanego uszkodzeniem lub sabotażem linii dozorowej. Zwarcie lub rozwarcie to kryterium alarmu. Linia dozorowa zakończona jest rezystorem ustalającym prąd linii w stanie dozorowania. Rezystor taki nazywany jest EOL (end-off-line). Sygnały występujące na liniach dozorowych są analizowane przez moduł wejściowy centrali. Operacje wejściowe związane z analizą linii dozorowych mogą odbywać się w sposób pośredni lub bezpośredni. Operacje wejściowe bezpośrednie: bezwarunkowe - inicjowane przez centralę np. śledzenie stanu linii dozorowych; z przerwaniem programu - reakcja na zdarzenia nie dające się przewidzieć (np. zadziałanie linii sabotażowych lub napadowych, awaria zasilania). Sposób reakcji modułu wejściowego lub centrali na wykryte kryterium alarmu w linii dozorowej zależy od typu wejścia, wśród których należy wymienić: wejścia włamaniowe - do dołączania wyjść alarmowych czujek alarmowych; wejścia napadowe - do podłączania przycisków alarmowych; wejścia sterujące - do podłączenia szyfratorów, pilotów radiowych lub na podczerwień; wejścia pożarowe - do podłączania czujek pożarowych. Moduł wejściowy lub centrala musi określić moment wystąpienia sygnału alarmu. Jest wiele metod rozróżniania sygnału zakłócenia od sygnału alarmu. Są to: pomiar amplitudy prądu lub napięcia w linii; pomiar czasu trwania sygnału alarmu; krotność sygnału alarmu w określonym przedziale czasu; pomiar czasu między kolejnymi sygnałami alarmu; jednoczesne wystąpienie sygnału alarmu na co najmniej dwóch liniach dozorowych. 2. Sygnalizacja alarmu - Alarmy

Po wystąpieniu kryterium alarmu uruchamiane są przyłączone do centrali sygnalizatory optyczne i akustyczne. Sygnały alarmowe bądź ostrzeżenia o awarii systemu mogą być transmitowane do oddalonego centrum nadzoru (stacji monitorującej, policji). Transmisja takich sygnałów poza teren obiektów objętych ochroną może być wykonana przewodowo lub bezprzewodowo, za pomocą fal radiowych. Łączność telefoniczną między systemem a użytkownikiem systemu, konserwatorem bądź stacją monitorującą zapewniają dialery. Większość central posiada dialer wbudowany, do innych można dołączyć dialer zewnętrzny. Na pamięć numerów telefonicznych zarezerwowana jest określona ilość komórek (pojedynczy zapis to: numer, znak początku, znak końca, ew. pauza). Każdemu numerowi telefonicznemu jest nadawany numer porządkowy, określający kolejność wybierania numeru w akcji alarmowej. Podczas akcji alarmowej telefon jest odłączany od linii telefonicznej. Czas nagrania komunikatu jest różny - w zależności od ilości komunikatów. W dialerach jednokomunikatowych czas nagrania wynosi ok. 15 sekund. Dialery wielokomunikatowe umożliwiają nagranie komunikatów dla różnych stanów alarmowych. O wyzwoleniu wejścia alarmowego świadczy najczęściej pulsowanie LED. W trybie alarmowania dialer dokonuje połączenia z każdym z wprowadzonych do pamięci numerów telefonów, następnie generuje sygnał akustyczny lub komunikat słowny (jeśli zastosowano syntezer mowy). Następnie cała procedura jest powtarzana aż do czasu powiadomienia wszystkich abonentów z ustalonej listy połączeń. Przebieg symulacji akcji alarmowej lub jej rzeczywisty przebieg można sprawdzić przez podsłuch linii telefonicznej, gdyż sygnały pojawiające się w niej są retransmitowane na wyjście słuchawkowe dialera. 3. Zasilanie centrali - Alarmy  

Zasilanie centrali winno odbywać się z dwóch niezależnych od siebie źródeł: podstawowego (sieć energetyczna) i źródła rezerwowego. Źródłem zasilania rezerwowego są bezobsługowe szczelne akumulatory kwasowo-ołowiowe (SLA: sealed lead-acid) z rekombinacją gazów. Każde z tych źródeł winno gwarantować poprawną pracę centrali alarmowej we wszystkich fazach jej działania. Gaz powstający w trakcie elektrolizy na płycie dodatniej akumulatora jest przekazywany za pośrednictwem specjalnego separatora do płyty ujemnej, gdzie jest rekombinowany do postaci siarczanu ołowiu i wody. Dzięki odpowiedniej konstrukcji rozładowanie akumulatora zostało zredukowane do minimum. Hermetyczna obudowa gwarantuje, że nie ma wycieków. Akumulator może pracować w każdej pozycji. Akumulatory te mogą być łączone szeregowo i równolegle - co daje możliwość dowolnego doboru napięć i pojemności. Zakres temperatur pracy; od -20oC do +50oC. Należy go zabezpieczyć przed nadmiernymi wstrząsami i wibracjami. Akumulator rozładowany musi być niezwłocznie doładowany. Pojemność akumulatora powinna być dobrana zgodnie z wzorem: Q = 1,25(I1*t1 + I2*t2) [Ah] gdzie: I1 - całkowity prąd pobierany przy zaniku zasilania podstawowego w stanie dozoru, t1 - wymagany czas dozoru, I1 - całkowity prąd pobierany w stanie alarmowania, t2 - wymagany czas alarmowania. Źródło rezerwowe musi gwarantować czas co najmniej 15 minut alarmu (zasilanie sygnalizatorów) oraz dozorowanie systemu w czasie: 12h - dla obiektów z ciągłą służbą serwisową, 36h - dla obiektów z ciągłym dozorem ludzkim, 72h - dla obiektów bez ciągłego dozoru ludzkiego. Przełączanie zasilania systemu odbywa się automatycznie i nie powoduje zakłóceń pracy systemu. Nie można wykorzystywać źródeł zasilania systemu alarmowego do jednoczesnego zasilania innych urządzeń elektrycznych.  

                                                                Alarmy.com 1999 - 2012

Source: http://telewizor.elektroda.net/telewizor.html

Leave a Replay

Make sure you enter the(*)required information where indicate.HTML code is not allowed